[i](c) Pim Waslander[/i]

Canon Masters 2011 – ambassadeur Pim Ras

In samenwerking met Canon heeft Focus de Canon Masters 2011 georganiseerd (eindige op 5 juli 2011). Deze uitgebreide en intensieve talentenwedstrijd heeft drie thema’s: natuur, sport en portret. Pim Ras zit als ambassadeur van Canon in de jury en heeft het onderdeel sport beoordeeld.

Welke tips heb je voor aspirant Canon Masters?

“Ik vroeg ooit aan Hans Heus of hij me kon inwijden in de geheimen van de sportfotografie. Zijn ontnuchterende antwoord luidde: ‘Ik kan het je niet leren. Je moet zelf op die knop drukken en zelf je de geheimen van de camera meester maken. Om over het ontwikkelen van een eigen stijl nog maar te zwijgen.’ Kortom: veel fotograferen en ervaring opdoen. Weten hoe je camera werkt. En vooral geduldig zijn. Wacht met fotograferen tot de sporter nagenoeg het hele beeld vult. Een actie van een voetballer met een 200 mm vastleggen vanaf de andere kant van het veld is zinloos.” “En - ik kan het niet vaak genoeg zeggen - een goede sportfoto begint met het bepalen van een goed standpunt. Dat wil zeggen zo laag mogelijk. Neem een krukje mee - of nog liever een vuilniszak - waarmee je op de grond kunt zitten. Echte diehards gaan op hun buik liggen. Of klim juist op de tribune, zodat je het gras als groene achtergrond gebruikt om de spelers te isoleren.” “Je weet nooit precies waar de belangrijke momenten zich gaan afspelen. Zit ik goed als er gescoord wordt; loopt de juichende Wesley Sneijder tijdens het WK Voetbal mijn beeld in of juist uit? Een wereld van verschil, want als hij van me wegloopt, kan ik een plaatsing op de voorpagina van AD Sportwereld wel op mijn buik schrijven. Je moet het geluk hebben dat het moment zich voor jouw lens afspeelt, en dan de kalmte bewaren om het zo mooi mogelijk te fotograferen.”

Welke sport heeft jouw voorkeur?

“Mijn finest hour beleef ik op de Olympische Zomerspelen. De diversiteit aan sporten die daar zestien dagen lang voor je lens voorbijtrekt, is magistraal. Je begint bijvoorbeeld ‘s ochtends met beachvolleybal, daarna ga je met de bus naar het zwemmen, en je sluit de dag af in het Olympisch stadion om de finale van de 100 meter te fotograferen. Je loopt op je tenen om zoveel moois in beeld te brengen. Maar het feit dat je een van de duizend fotografen bent die het mooiste sportevenement ter wereld mogen verslaan, is een absoluut voorrecht.” “Ik heb zelf minder met wielrennen, waar op het laatst een of andere malloot die met de renner meeloopt, zo voor je neus springt. Weg foto! Respect voor de mannen die dat ieder jaar toch kunnen opbrengen.”

Welke sportfoto had je zelf graag gemaakt?

“Natuurlijk zie je dagelijks in sportbladen of kranten foto’s uit het buitenland waarvan je denkt: wow!!! Maar de vorig jaar gemaakte foto van Tiger Woods, waarop hij de golfbal bijna in de lens van een fotograaf slaat en waar iedereen met grote ogen naar staat te kijken, had ik bijvoorbeeld wel graag in mijn portfolio gehad.” “Ik bewonder de voetbalfoto’s van Guus Dubbelman van de Volkskrant, die iedere week toch weer weet te verrassen. De ene keer door een close actiefoto van een duel dat bijzonder in beeld is gebracht. En dan weer met de korte lens een beeld dat de hele wedstrijd in één foto weergeeft. Een sportfotograaf die juist excelleert op terreinen als wielrennen en turnen, is Klaas-Jan van der Weij. De perfecte sportfoto is voor mij de foto die én het moment heeft én mooi is gefotografeerd.”

Onlangs overleed wielrenner Wouter Wylandt tijdens de Giro d’Italia. Hoe ga je als fotograaf met zoiets om?

“Hier moet je natuurlijk erg terughoudend mee omspringen. Ik zou de foto wel maken, maar of ik hem ook zou gebruiken, is een tweede. De foto van Karst Tates waarmee ik de Zilveren Camera gewonnen heb, is mijns inziens een ander verhaal. Door snel handelen stond ik oog in oog met degene die een aanslag op de koninklijke familie wilde plegen, en daarmee zeven mensen de dood injoeg. Die foto heeft iconische waarde, omdat je heel Nederland hebt laten zien wie de dader van dit drama was.”

Wat betekende de digitalisering voor je sportfoto’s?

“Vroeger fotografeerde ik het eerste halfuur. Daarna ontwikkelde ik in het keukentje van de voetbalclub mijn filmpje. Na twintig minuten kon ik het droge negatief in de scanner doen om het beeld op de laptop te bewerken. Nu staat de Mac naast me op het veld. Ik schiet de actie, haal de geheugenkaart uit de camera, bewerk het beeld op de computer en binnen drie minuten is de foto op de krant. Daarnaast hebben de meeste digitale camera’s een cropfactor, waardoor de telelenzen nog meer bereik krijgen. Zoals bijvoorbeeld de 400 mm, die met de 1,3x verlenging een 560 mm wordt.”

De hockeyfoto is gemaakt met een tilt&shiftlens. Gebruik je die vaker?

“Bij de Euro Hockey League heb ik voor de lol een keer zo’n lens ingezet, met bijzonder resultaat. Het was leuk om een keer te proberen, maar ik zal hem niet veel gebruiken. Je moet handmatig scherpstellen, en dat is bij sport lastig. Maar zo af en toe kun je er wel mee verrassen.”

Is een ‘gewone’ wedstrijd voor jou nog wel interessant?

“Volgend jaar hoop ik mijn zesde Olympische Spelen te fotograferen in Londen. Daar verheug ik me nu al op. Maar élke wedstrijd is weer een uitdaging, om toch die éne foto te maken die bij de lezer blijft hangen. Want een mooie foto van hét moment maken en die in de krant terugzien, geeft toch de ultieme kick!”

Doe je zelf eigenlijk aan sport? 

“Ik loop drie keer in de week een halfuur om de plas bij m’n woning, en ik tennis een uurtje per week.”