Panasonic Lumix G3 compact systeemcamera

Panasonic toonde de G1 in 2008 op de Photokina. Dit was de eerste Compact Systeem Camera ter wereld. Het optische zoekersysteem via spiegel en matglas van de spiegelreflex was vervangen door een elektronische zoeker, waardoor de camera veel compacter kon zijn. Het lcd-scherm was uitklap- en draaibaar. In 2010 werd de camera opgevolgd door de G2, die van een HD-ready-filmfunctie en bediening via een aanraakscherm was voorzien. De Panasonic Lumix G3 heeft nog steeds dezelfde basiskenmerken als de G1, maar er zijn toch verschillende veranderingen. De belangrijkste zijn de kleinere afmetingen, de CMOS-sensor met 16 in plaats van 12 miljoen pixels, een Full HD-filmfunctie en een snellere autofocus. 

Panasonic Lumix DMC-G3

Vergeleken met de al zeer compacte G2 is de Panasonic Lumix DMC-G3 nog wat gekrompen, zodat het verschil met een spiegelreflex nu behoorlijk opzienbarend is. Dat verschil wordt nog veel groter als je de G3 met de compacte F4-5,6/100-300 mm uitrust, die door de cropfactor van 2x als een 200-600 mm werkt! Bij een APS-C-spiegelreflex zou je een 133-400 mm lens nodig hebben. De combinatie camera plus lens is dan een stuk groter en zwaarder.

Handligging van Panasonic G3 camera

Een nadeel van een kleine camera is dat hij voor mensen met grote handen mogelijk niet lekker vasthoudt. Dat risico ligt hier zeker op de loer, aangezien ook de handgreep gekrompen is. Panasonic zou een batterijgreep als accessoire kunnen leveren, zodat gebruikers met grote handen toch hun vingers kwijt kunnen. Een ander voordeel van zo’n accessoire is dat je minder snel met een lege accu zit, want het stroomverbruik van een camera met een elektronische zoeker ligt uiteraard wat hoger. Bij de G2 zat de ontspanknop overigens op de handgreep, maar die handgreep loopt bij de Panasonic G3 niet helemaal door naar boven, zodat de ontspanknop nu op de body is beland. Gelukkig heeft dit geen nadelige gevolgen voor de handligging.

Minder knoppen en kleinere afmetingen

Panasonic kiest er sinds de GF2 voor om de G-camera’s minder als een verkleinde spiegelreflex te laten werken. Hierdoor, én door de kleinere afmetingen, zijn er enkele knoppen van de bovenkap verdwenen. Daaronder de gecombineerde knop voor selectie van de AF-methode en de AF-punten, de filmstartknop en de transportknop (serieopname, belichtingstrapje, zelfontspanner). Die knoppen (of de functies daarvan) zijn ofwel verhuisd naar de achterkant van de body, ofwel ondergebracht in het snelmenu. 

Automatische programma’s maken Panasonic DMC-G3 intelligenter

Het programmawiel is wat kleiner geworden, zodat er geen themaprogramma’s meer op passen. Geen probleem, want we begrepen toch al niet waarom je een deel van de programma’s via symbolen op het wiel moest instellen en een ander deel via het Scène-symbool... Verder zien we op het wiel: P, A, S, M, C1 en C2 (custominstellingen) plus een symbool voor de Creative Control-functie (Expressief, Retro, Sepia, High Dynamic en Hi Key, wat door Panasonic als ‘Overbelicht’ is vertaald). Als laatste knopje op de bovenkant moet de iA-toets genoemd worden. In deze ‘intelligente automatische’ modus wordt alles (zelfs tegenlichtcorrectie) automatisch ingesteld: ideaal voor beginners. Op het eerste gezicht is er trouwens geen directe toets voor de belichtingscorrectie, maar we ontdekten al eerder bij de GF2 dat die tóch aanwezig is. Op duimhoogte zit een klein draaiwieltje (helaas zonder aanduiding) dat je moet indrukken en verdraaien om de correctie in te stellen. Verdraai je het wieltje zonder het eerst in te drukken, dan pas je de verhouding tussen diafragma en sluitertijd aan. 

Flitser en logica

Ronduit onhandig is dat je de pop-upflitser  niet direct via een toets op de vierwegknop kunt instellen. Je vindt de instelfunctie op pagina twee van het menu en in het snelmenu. Overigens kun je deze (of een andere) functie wel toewijzen aan de Display-knop en de toets voor het snelmenu. Die laatste optie zou ik links laten liggen, omdat je dan het handige snelmenu kwijt bent. In dat snelmenu vind je onder meer de AF-modus (Tracking, 1 of 23 zones en verplaatsbare spot) en de breedte/hoogteverhouding (4:3, 3:2, 16:9 en 1:1).

Panasonic Lumix G3 ondersteunt externe microfoon

De Panasonic Lumix G3 heeft geen oogsensor meer, zodat je zelf tussen lcd-scherm en zoeker moet schakelen. Je doet dit door op een knopje naast de zoeker te drukken of door het sluiten van het (draaibare) lcd-scherm. Het is ook jammer dat de camera ondanks de indrukwekkende 1080i-filmkwaliteit geen mogelijkheid heeft om een externe microfoon aan te sluiten. De ingebouwde microfoon neemt in stereo op, maar in de praktijk registreert een ingebouwde microfoon ook storende bedieningsgeluiden. Gelukkig kun je wel een windfilter inschakelen en het opnameniveau instellen. Voor wie echt de ultieme filmkwaliteit en alle mogelijkheden wil, heeft Panasonic de Lumix GH2. Deze camera is vergelijkbaar met de G3, maar dan met een nóg betere filmkwaliteit (1080p) plus een aansluiting voor een externe microfoon.

Panasonic Lumix G3 met aanraakbediening

De Panasonic Lumix G3 camera heeft de sterke punten van de G2 behouden. De zoeker geeft een zeer groot en scherp beeld met maar liefst 1,44 miljoen beeldpunten en 100% weergave van het opgenomen beeld. Het uitstekende 7,6 cm/3” lcd-scherm telt 460.000 beeldpunten. Het is uit te klappen en te verdraaien: ideaal om vanuit een laag of hoog standpunt te fotograferen. Het scherm heeft verder een zeer goed werkende aanraakbediening. Je ziet een aantal symbolen (zoals Snelmenu en Display) op het scherm. Vervolgens kun je de betreffende functie activeren door daarop te drukken. Je kunt het AF-punt verplaatsen en het formaat van heel klein tot heel groot aanpassen. Desgewenst kun je op het onderwerp scherpstellen en meteen een foto maken door simpelweg met je vinger op de gewenste plaats te drukken. 

3-inch touchscreen

In de iA- en Creative Control-standen verschijnt het Defocus Control-symbool voor het gemakkelijk regelen van de scherptediepte. Er verschijnt een instelbalk onder in beeld, waarop je met je vinger de scherpte van de achtergrond kunt instellen: naar links onscherper en naar rechts scherper. Bij het bekijken van de gemaakte foto’s kun je met je vinger door de opnames scrollen en het gewenste deel van de opname vergroten (max. 16x) door op het scherm op het betreffende deel te tikken. Het scherm is van het drukgevoelige type (‘resistive’) in plaats van het ‘capacitive’ scherm dat je op sommige mobiele telefoons (iPhone, Samsung Galaxy) vindt. Je moet daarom iets harder op het scherm drukken, maar het voordeel is dat je het ook met handschoenen aan en de meegeleverde pen (‘stylus’) kunt bedienen. Overigens kun je elke functie (op Defocus Control na) ook via de toetsen instellen.

Panasonic Lumix G3 in de praktijk

Normaliter fotograferen we bijna altijd met een spiegelreflex, maar we vragen ons na het testen van de Panasonic Lumix G3 af of dat nog lang zo zal zijn. Het nadeel van compact- en systeemcamera’s was tot nu toe dat de AF langzamer dan bij een spiegelreflex werkte, hoewel er het laatste jaar bij elk merk een duidelijke verbetering te zien was. De fasedetectie-AF van een spiegelreflex is ‘van huis uit’ nu eenmaal sneller dan de contrastdetectie-AF van de andere cameratypes. Fabrikanten werken er hard aan om de AF-snelheid van systeemcamera’s te verhogen, alleen al omdat zulke camera’s steeds meer voor filmen gebruikt worden. Wanneer je filmt, is het wenselijk dat de AF continu en vooral snel werkt, omdat onderwerpen nu eenmaal door het beeld bewegen. De fabrikanten kunnen de snelheid onder meer verhogen door een hogere uitleesfrequentie van de sensorgegevens en het optimaliseren van de gebruikte objectieven. Gelukkig is het Panasonic gelukt om de scherpstelsnelheid van de G3 zo te verhogen dat hij bij het filmen een spiegelreflex verslaat. Sterker nog: zelfs in de fotomodus is de AF nu ook zo snel dat er nauwelijks verschil met een spiegelreflex is. Ideaal dus, maar voor we de spiegelreflex in de kast opbergen, willen we eerst weten hoe de beeldkwaliteit is. De praktijkfoto’s zien er zeer goed uit wat betreft belichting, scherpte en kleur. We vergeleken ook de (onder gestandaardiseerde testomstandigheden gemaakte) testkaartopnames met enkele actuele spiegelreflexmodellen en de G2 en GF2 uit eigen huis. Wat betreft de (lage) ruiswaarde is er zoals gebruikelijk weinig verschil bij gevoeligheden tot ISO 400, maar bij de hogere waarden tot ISO 6400 (de G3 gaat niet hoger) worden de verschillen zichtbaar. De G3 presteert beduidend beter dan de G2 en de GF2, en houdt zich zelfs aardig staande tegenover spiegelreflexen met een grotere APS-C-sensor! Het is wel jammer dat je de ruisonderdrukking niet kunt aanpassen (die gaat ten koste van de detailweergave), maar als je in Raw fotografeert, kun je dat prima achteraf regelen. De camera heeft een seriesnelheid (‘burstrate’) van 4 bps bij volledige resolutie en zelfs 20 bps bij 4 megapixels.

Conclusie Panasonic Lumix G3 review

Bij de introductie van de compacte systeemcamera was dit type camera eigenlijk al heel goed bruikbaar. Maar bij de meest actuele modellen zoals de Panasonic Lumix G3 kun je spreken van een echt volwassen camera, die de spiegelreflex prima kan vervangen. Toegegeven: de elektronische zoeker is toch nog steeds minder mooi dan de matglaszoeker van een spiegelreflex, en natuurlijk kost zo’n zoeker wat meer stroom. De voordelen van dit type camera - kleine afmetingen en een laag gewicht in combinatie met een uitstekende foto- en videokwaliteit - zijn echter veel groter dan zulke ongemakjes.

Panasonic Lumix G3 testfoto's